سیاه آموزش اعتراض پرونده اعتراض دستگاه

سیاه: آموزش اعتراض پرونده اعتراض دستگاه تعزیرات حکومتی اخبار اجتماعی

گت بلاگز اخبار سیاسی و اجتماعی روزی که آن خبر خوش رسید

«هفته آخر مصدق به دکتر خود گفته بود: «ان شاءالله خبر خوبی جهت من بیاوری؛ ان شاءالله بیایی و بگویی که سرطان است… من از این زندگی تنها و خلوت که برایم ایجاد شده

روزی که آن خبر خوش رسید

روزی که آن خبر خوش رسید

عبارات مهم : زندگی

«هفته آخر مصدق به دکتر خود گفته بود: «ان شاءالله خبر خوبی جهت من بیاوری؛ ان شاءالله بیایی و بگویی که سرطان است… من از این زندگی تنها و خلوت که برایم ایجاد شده، خسته شدم.» (نقل به مضمون)

روزی که آن خبر خوش رسید

به گزارش شرق؛«روزی مصدق جوان که تازه پا به میدان سیاست گذاشته بود، مورد حمله و تعریض قرار داده شد و به تختخواب پناه برد. مادرش با تحکم به او گفت: «بلند شو… مگر تو نمی دانی که هر کس تحصیل حقوق کرد و در سیاست وارد شد، باید خود را جهت هرگونه افترا و ناسزا حاضر کند… باید بدانی که وزن اشخاص در جامعه به قدر شدایدی است که در راه مردم تحمل می کنند.» مصدق بلند شد و سال ها بعد در دادگاه فرمایشی بعد از کودتا گفت: «حیات، عرض، مال و موجودی من و امثال من در برابر حیات و استقلال و عظمت و سرافرازی میلیون ها ایرانی و نسل های متوالی این ملت کوچک ترین ارزشی ندارد و از آن چه برایم پیش آورده اند، هیچ تأسف ندارم و یقین دارم وظیفه تاریخی خود را تا سرحد امکان انجام داده ام. من به حس و عیان می بینم که این نهال برومند در خلال تمام مشقت هایی که امروز گریبان همه را گرفته، به ثمر رسیده است و خواهد رسید. عمر من و شما و هر کس چند صباحی دیر یا سریع به آخر می رسد ولی آن چه می ماند حیات و سرافرازی یک ملت مظلوم و ستمدیده است… چون از مقدمات کار و نحوه تعقیب و جریان دادرسی معلوم است که در گوشه زندان خواهم مرد و این صدا و حرارت را که هر لحظه در کار خیر به کار برده ام، خاموش خواهند کرد و دیگر جز این لحظه نمی توانم با هموطنان عزیز صحبت کنم، از مردم رشید و عزیز ایران، مرد و زن تودیع می کنم و تأکید می نمایم که در راه پرافتخاری که قدم برداشته اند از هیچ اتفاق ای نهراسند و یقین بدانند که خدا یار و مددکار آنها خواهد بود». (مصدق در محکمه نظامی/ ص ۷۷۹)

بیش از نیم قرن پیش در چنین روزی محمد مصدق، در حالی که تنها و در حصر بود، درگذشت. سال های بعد از کودتا به مشکل و تلخی گذشتند. بارها در نامه های خود نوشت: «از روی حقیقت، دیگر نمی خواهم زنده باشم.» آقای نخست وزیر این جمله را سال ها قبل از فوت گفته بود ولی این خواسته بالاخره در ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ محقق شد. او بعد از فوت همسرش در سال ۴۲ تنهاتر هم شده است بود. مصدق بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، سه سال را در زندان گذراند و بعد از آن به عمارت خود در احمد آباد تبعید شد و مابقی عمر خود را در حصر سپری کرد. رهبر جبهه ملی تجربه حصر و حبس را داشت. او در وقت پهلوی اول نیز مدتی حبس و به احمدآباد تبعید شده است بود. رضاشاه که برکنار شد، مصدق دوباره به میدان برگشت ولی حصر بعدی را نهایی نبود… .

«هفته آخر مصدق به دکتر خود گفته بود: «ان شاءالله خبر خوبی جهت من بیاوری؛ ان شاءالله بیایی و بگویی که سرطان است… من از این زندگی تنها و خلوت که برایم ایجاد شده

هفته آخر مصدق به دکتر خود گفته بود: «ان شاءالله خبر خوبی جهت من بیاوری؛ ان شاءالله بیایی و بگویی که سرطان است… من از این زندگی تنها و خلوت که برایم ایجاد شده، خسته شدم.» (نقل به مضمون)

رهبر نهضت ملی شدن صنعت نفت وصیت کرده بود در ابن بابویه کنار شهدای ۳۰ تیر دفن شود؛ کنار شهدایی که جان خود را در راهی از دست دادند که قرار بود او آن را ادامه دهد. شاه نگذاشت و کاری از دست یاران مصدق ساخته نبود. مجبور شدند مصدق را در احمدآباد به خاک بسپارند ولی هرگز وصیت او را فراموش نکردند. یدالله سحابی این وصیت نامه را تا آخرین روز های زندگی خود فراموش نکرد و پیوسته به اطرافیان خود آن را یادآوری کرد. بعد از انقلاب هم خیلی تلاش کرد مقدمات جابه جایی قبر را فراهم کند که موفق نشد. سحابی به یکی دیگر از یاران مصدق، حسین شاه حسینی، عضو شورای نهضت مقاومت ملی، گفته بود: «شاه حسینی! محتمل است من سریعتر از تو بمیرم، اگر تو زنده بودی تلاش کن به هر شکلی که می توانی دکتر مصدق را به ابن بابویه انتقال یافته کنی. چون دکتر مصدق وصیت کرده بوده است و من او را دفن کردم. اگر روزی این امکان تهیه آن انجام شد و من نبودم این جنازه را ببرید در ابن بابویه در کنار شهدای سی اُم تیر دفن کنید.»

شاه حسینی دی ماه امسال درگذشت و حتما این وظیفه را به شخص دیگری محول کرد. مصدق را سحابی در احمدآباد غسل داد و آیت الله زنجانی نیز بر او نماز خواند. تشریفات تشییع جنازه در جمع کوچک یاران نزدیک مصدق انجام شد. ولی در گوشه و کنار کشور افرادی عزادار بودند. محمدرضا شفیعی کدکنی راجع به آن روز می گوید: «کیهان در گوشه صفحه اول، خبر فوت مصدق را چاپ کرده بود. مدتی به روزنامه خیره شدم و خطاب به مصدق عباراتی گفتم که خب، پیرمرد بالاخره… یک باره زدم زیر گریه؛ از آن گریه های عجیب و غریب که کمتر در عمرم بر من مسلط شده است هست. رضا سیدحسینی دست مرا گرفته بود و می کشید که بی صدا، الان می آیند و ما را می گیرند و من همان طور نعره می زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به منزل مان. منزلی بود در خیابان شیخ هادی… با یکی از هم کلاسی های هم شهری ام اجاره کرده بودم. گریه کنان رفتم به منزل و در آنجا شعر «مرثیه درخت» را سرودم.»

روزی که آن خبر خوش رسید

امثال کدکنی کم نبودند. اسفند ۵۷ جمع بزرگی از مردم (به گفته روزنامه اطلاعات حدود یک میلیون نفر) گرد مزار رهبر نهضت ملی شدن نفت به یکدیگر رسیدند؛ شاید همان تک افرادی که سال ۴۵ در گوشه و کنار کشور نتوانسته بودند مرثیه ای جهت رهبر ملی و رؤیاهای خود داشته باشند. سخنران آیت الله طالقانی بود. روزنامه اطلاعات آن روز را این گونه توصیف کرد: «امروز کشور عزیزمان ایران بعد از دوازده سال خون دل خوردن و خاموشی به خاطر عجز از برپایی مراسم تجلیل از شادروان دکتر محمد مصدق، رهبر ملی خود، باشکوهی خیره کننده یاد آن بزرگمرد تاریخ مبارزات ضد استعماری ملل شرق را گرامی داشت.»

واژه های کلیدی: زندگی | روزنامه | احمدآباد | اخبار سیاسی و اجتماعی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs